زندگینامه حضرت نوح (ع)
وى نوح‌ فرزند لامك‌ فرزند متوشلخ‌ فرزند اخنوخ‌ (ادريس‌) است‌. و نسب‌ او به ‌شيت‌ فرزند آدم‌ (ع‌) مى‌رسد تاريخ‌ نويسان‌ بر اين‌ باورند كه‌ حضرت‌ نوح‌ (ع‌) اولين‌ رسولى است‌ كه‌ خداى سبحان‌ او را به‌ سوى اهل‌ زمين‌ فرستاد، و به‌ او فرمان‌داد تا قومش‌ را آگاه‌ كند و آنان را از عذاب‌ خدا برحذر نمايد .

چنان كه‌ در قرآن‌ مجيد‌ آمده‌ است‌ : «ما نوح‌ را به‌ سوى قومش‌ فرستاديم‌ (وگفتيم‌) ‌ آگاه‌ كن‌ قوم‌خود را قبل‌ از آن كه‌ ايشان را عذابى دردناك‌ بيايد»[1] .
و در آية‌ ديگرى آمده است :«و ما تا رسولى نفرستيم‌ هرگز كسى را عذاب‌ نكنيم»[2] .
در برخى از روايت‌ها آمده‌ است‌ كه‌ نوح‌(ع‌) نخستين‌ هشدار دهندة‌ و رسول‌ بود ولى از آية :«و چون‌ قوم‌ نوح‌ رسولان‌ راتكذيب‌ كردند آنها را غرق‌ كرديم.» چنين بر مى‌آيد، كه‌ قبل‌ از نوح‌ نيز فرستادگانى وجود داشته‌اند .
امام‌ محمّد باقر (ع‌) در حديثى كه صاحب‌ كتاب‌ اكمال‌ الدين‌ و اتمام‌ النعمه‌ روايت‌كرده‌ است‌ مى‌فرمايد : «ما بين آدم‌ و نوح‌ ده‌ نسل‌ بود كه‌ همة‌ آنان پيامبر بودند.»[3] . نام نوح‌ (ع‌) درچهل‌ و سه‌ مورد در قرآن‌ كريم‌ ذكر شده‌ است‌ و داستان‌ كامل او در بسيارى از ‌سوره‌هاى قرآن‌ آمده‌ است‌ كه از جملة اين سورها،‌ ‌ اعراف‌ ، هود ، مؤمنون‌ ، شعراء ، و قمر هستند . وهم چنين سورة‌خاصى به نام او وجود دارد. و تمام‌ اين‌سوره‌ اشاره‌ دارد به‌ بعثت‌ ، رسالت‌ و روش‌ دعوت‌ او و گفتگوهايى كه‌ با قومش‌ داشته‌است‌. 
 پرستش‌ بت‌ها
پرستش‌ بت‌‌ها در بين‌ قوم‌ نوح‌ رايج بود . و آنان در گم‌راهى و كفر به‌‌سر مى‌بردند .پس‌ خداوند نوح‌ (ع‌) را به‌ سوى قومش‌ فرستاد، تا آنان‌ را به‌ سوى خدا دعوت‌ كند. او چنين‌ كرد و در ميان‌ آنان‌ «نهصد و پنجاه‌ سال‌  درنگ‌ كرد.» [4] وليكن‌ اين‌ مدت‌ طولانى نتيجه‌ بخش‌ نبود .
تنها عده‌ كمى از آنان به‌ رسالت او ايمان‌ آوردند ، و اكثريت قوم‌ بر پرستش‌ بت‌ها باقى‌ماندند؛ بتهايى كه‌ مشهورترين‌ آنها «ود ، سواع، يغوث‌، يعوق،‌ ويسرا » بوده‌اند.
نوح‌ (ع‌) تمام تلاش خودرا به كاربست تا قوم خود را به راه راست بازگرداند. اما پندهاى وى تنها بر كفر و سركشى آنان افزود. سركشى آنان تا به‌ اين‌ حد رسيد كه‌ پدر به‌ فرزند خود‌ توصيه‌ مى‌كرد تا هنگامى‌كه‌ زنده‌ است‌ از نوح‌ (ع‌) پيروى نكند .

ه

 حضرت موسی(ع) پیامبری اولوالعزم 

حضرت موسی(ع) معروف به "کلیم الله" در قرن‌ 15پیش از میلاد مسیح زندگی می کرده است. وی پیامبری اولوا العزم و رهبر "یهود" است. "بنی اسرائیل" را از اسارت مصریان به در آورد. "تورات" در کوه "طور" به وی نازل شد. "عِمرام" نام پدر حضرت موسی(ع) است، که به صورت "عمران" در آمده است. مادر موسی(ع) "یوکابد" است. نام حضرت موسی(ع) 136بار در قرآن مجید ذکر و در20سوره از او سخن گفته شده است.

خواب فرعون

فرعون خواب دید، طفلی در بنی اسرائیل به دنیا آمد، حکومت او را نابود ساخت. دستور داد؛ همه‌ی فرزندان پسر بنی اسرائیل را هنگام تولد بکشند. مادر موسی، او را از ترس در صندوقی نهاد و در رود نیل انداخت. آسیه همسر فرعون، طفل را دید. از آب گرفت. موسی هیچ پستانی را به دهان نمی‌گرفت. مریم خواهر موسی، مادرش را به عنوان دایه به فرعون معرفی کرد. موسی داخل کاخ فرعون، در دامن مادرش پرورش یافت.

پیامبری حضرت موسی(ع)  

حضرت موسی(ع) هنگام دفاع از فردی بنی اسرائیلی، یک فرعونی را، به ضرب مشت کشت. او از مصر گریخت. در مدین به خانه حضرت شعیب(ع) راه یافت. با دختر شعیب(ع) ازدواج کرد. حضرت موسی(ع) به جای مِهر دختر شعیب "صفورا" 10سال در خانه آنان خدمت کرد. حضرت موسی(ع) پس از پایان 10سال، با همسرش عازم مصر شد. شبی تاریک و سرد، راه را گم کرد. با دیدن نوری الهی در طور، به رسالت مبعوث شد. در آن جا مامور دعوت فرعون، به خداپرستی شد. او از خداوند خواست تا هارون(ع) برادر سخنورش را  به دستیاریش بگمارد. خداوند پذیرفت. حضرت موسی(ع) با معجزات زیادی فرعون را به خدا پرستی فرا خواند. از جمله؛ عصایش را به صورت اژدها در آورد، از دستش نوری هم چون خورشید ‌تاباند و ... . همه معجزات حضرت موسی(ع) را فرعون جادو خواند. جادوگران مصر را به مقابله با حضرت موسی(ع) دعوت کرد. ساحران شکست خوردند. آنان به خدای حضرت موسی(ع) ایمان آوردند.

فرعونی ها در عذاب الهی

بنی اسرائیل به حضرت موسی(ع) ایمان آورد. از هجرت آن ها به شام فرعون جلوگیری کرد. فرعونی ها دچار عذاب های گوناگونی شدند. سر انجام حضرت موسی(ع) بنی اسرائیل را نجات داد و فرعونیان که در تعقیب ایشان بودند در بحر احمر، دریای نیل غرق شدند.

وفات حضرت موسی(ع)

حضرت موسی(ع) در 126سالگی، 21رمضان در گذشت و در کوه " نبو" به خاک سپرده شد.

منابع:

1.     سوره طه،

2.     سوره قصص،

3.     تفسیر نمونه، ج 16،

4.     اعلام قرآن خزائلی ص 616،

5.     تاریخ انبیاء،‌ رسولی محلاتی ج 2 ص 39،

6.     دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، ج 2 ص 2180.

الف) مقدمه

با عرض سلام و خسته نباشید حضور راسخونی های عزیز و خادمان وبلاگ قرآن من

از امروز طرح کتابت(نوشتن با دست خط خودمان) قرآن کریم را با نام و یاد خداوند تبارک و تعالی شروع می کنیم تا 

1- با آیات قرآن کریم مانوس شویم و درک و بینش قرآنی خود را وسعت بخشیم.

2- از اجر و پاداش معنوی برخوردار شویم.

3- برای قرائت مستمر قرآن کریم ترغیب و تشویق شویم.

4- یادگاری ارزشمندی از خود و فعالیتمان برجای بگذاریم.

5- یک کار فرهنگی و هنری بسیار زیبا و در خور تقدیر  انجام دهیم.

6- قرآن کتابت شده را صحافی و به موزه های مذهبی با اجازه و عنایات مسئولین وبلاگ من تقدیم نمائیم.

پس با ما در این حرکت نورانی همراه باشید....

ب) روش شرکت در طرح

1- علاقه مندان شماره صفحه یا صفحاتی که تمایل به کتابت دارند را به شرطی که قبلا توسط کاربر دیگری انتخاب نشده است، از جدول موجود در پست بعد انتخاب نموده و شماره های انتخابی را در این تاپیک ارسال می کنند تا در جدول به نام آنها ثبت شود.

2- پس از ثبت شماره صفحه به نام کاربر، کتابت توسط کاربر آغاز می شود.

3- پس از پایان کتابت، تصویری از آن تهیه و در این تاپیک ارسال می شود تا کتابت آن ردیف یا ردیف ها انجام شده تلقی گردد، سپس صفحات کتابت شده به آدرس پستی "اصفهان، صندوق پستی 481-81655 موسسه فرهنگی اطلاع رسانی راسخون"یا صندوق ایمیل  gharibeh3@yahoo.com ارسال می گردد تا پس از دریافت همه صفحات، قرآنی کتابت شده توسط راسخونی ها  و وبلاگی های قرآن صحافی و جمع آوری گردد.

4- درج نام و نام خانوادگی، شماره تماس و نام کاربری در پشت برگه ها الزامی است.

ج) نکات بسیار مهم

1- کتابت حتما در برگه  A4 سفید انجام شود تا یکپارچگی آثار حفظ شود.

2- حاشیه سفید از سمت راست و چپ و بالا و پایین صفحه 2.5 سانتیمتر در نظر گرفته شود.

3- فاصله بین خطوط، 1.5 سانتیمتر در نظر گرفته شود.

4- در اعراب گذاری و املای صحیح کلمات و علائم نوشتاری نهایت دقت بکار گرفته شود.

5- در صورت امکان علائم ،اعراب و ...  با رنگی متفاوت نوشته شود.

6- نوشتن نام سوره و شماره جزء در بالای صفحات و "سجده های واجب" در محل مربوطه الزامی است.

7- کتابت حتما با دست خط کاربر انجام شود، نسخه های چاپی به هیچ عنوان مورد نظر نمی باشد.

د) نمونه ای از کتابت قابل قبول

ه) جوایز

مازادبر اجر و پاداش معنوی از جانب خداوند یکتا، پس از پایان کامل کتایت قرآن کریم، به تعدادی از آثار ارسالی، جوایز ارزنده ای تقدیم می گردد.

تمامی دوستان و عزیزان وبلاگ فرهنگی ، قرآنی می توانند در این طرح ثبت نام نمایند .لذا با توجه با طرح ارائه شده توسط اینجانب ،نام کاربری برای خود در نظر بگیرید و با توجه به جدول موجود در ادامه مطلب شماره صفحه دلخواه خود را انتخاب و به ایمیل بنده ارسال تا نام شما هم در بین عزیزان و کتابت کنندگان قرآن کریم قرار گیرد.

لینک مطلب در راسخون

 دليل ذکر ميوه‌ها در قرآن

---

براي مثال واژه عنب و جمع آن اعناب، به معناي انگور 11 بار در قرآن آمده است و در قرآن ميوه بهشتي معرفي شده و دانشمندان آن را نزديک به شير مادر توصيف کرده اند، انگور دو برابر گوشت در بدن حرارت ايجاد مي کند.خداوند در آيه 89 سوره نحل  يادآور شده است که قرآني که نازل شده روشنگر هر چيزي است و در آن همه چيز بيان شده است.

 

 

---

 

براساس اين آيه برخي علما چون غزالي اعتقاد دارند که قرآن همه علوم را مطرح کرده است، به همين دليل وي استدلال کرده است که بيش از 72 هزار علم را مي توان از قرآن استخراج کرد و برهمين اساس، وي وقوع زلزله را در قرن هشتم پيش بيني کرده بود و اعتقاد داشت از آنجا که عقل ما اجازه نمي دهد نمي توان اين علوم را از قرآن استخراج کنيم و عدم اطلاع ما از اين علوم از ناتواني ما نشأت مي گيرد نه نقص قرآن.

برخي مفسرين و دانشمندان اسلامي اعتقاد دارند مفهوم آيه 89 سوره نحل اين نيست که تمام علوم در قرآن نهفته باشد، بلکه اين است که قرآن هر چيزي که در راستاي هدايت است بيان کرده است. به ويژه اگر اين موارد درباره هدايت معنوي و بحث اخلاق انسان باشد، مطرح شدن برخي مسائل علمي به صورت گذرا بوده و در راستاي تربيت معنوي افراد مطرح شده است.

براي مثال سوره مؤمنون از آيات 12 تا 14 مراحل خلقت بشر را مطرح مي کند و در پايان آن مي گويد :” فتبارک الله احسن الخالقين” اين موضوع به بحث خداشناسي اشاره دارد و بحث علمي آن مطرح نيست.

در نهچ البلاغه هم مطالب علمي بسياري نهفته است که در آن ميان مي توان به ميوه شناسي و جانور شناسي اشاره کرد که در راستاي خداشناسي آمده است. در صحيفه سجاديه هم مطالب علمي در راستاي خداشناسي آمده است.

نخستين هدف از توجه قرآن به ميوه ها توجه دادن مؤمنان به قدرت خداوند است که اين امر در آيه 160 سوره اعراف مطرح شده است. به طوري که خداوند با اشاره به اين که از چيزهاى پاکيزه‏اى که روزيتان کرده‏ايم بخوريد روزي انسانها را به قدرت خود نسبت داده است.

گیاهان در قرآن (سیر)

و آن زمان را كه گفتید: ای موسی، ما بر یك نوع طعام نتوانیم ساخت، از پروردگارت بخواه تا برای ما از آنچه از زمین می روید چون سبزی و خیار و سیر و عدس و پیاز برویاند. (بقره / 61)

نام قرآنی: فوم

نامهای متداول:فارسی، سیر، عربی: ثوم، تریاق الفقراء، عبری: شومیم؛ اردو، هندی، گجراتی، مراتی،   سانسكریت: لهسن؛ سانسكریت: لاسونا؛ بنگالی: رُسوم؛ پنجابی: ثوم؛ تامیلی: ولیپّاندو؛ كشمیری: رُهَن؛ تلگو: ویلّولی؛ ملیالمی: ویّلوتولّی؛ انگلیسی:garlic؛ فرانسوی:ail؛ آلمانی: knoblauch؛ لاتینی:allium؛ ایتالیایی:aglio؛ یونانی:skordo؛ اسپانیایی:ajo؛ روسی: chesnok.

نام علمی:Allium sativum ( از تیره ی سوسنLiliaceae).

اشاره ی قرآنی:

" و اذ قلتم یا موسی لن نصبر علی طعام واحد فادع لنا ربك یخرج لنا ممّا تنبت الارض من بقلها و قثآئها وفومها و عدسها و بصلها قال اتستبدلون الّذی هو ادنی بالّذی هو خیر اهبطوا مصراً فانّ لكم ما سالتم و ضربت علیهم الذلّة والمسكنة و باءو بغضب من الله ذلك بانّهم كانوا یكفرون بایات الله و یقتلون النبیین بغیرالحق ذلك بما عصوا و كانوا یعتدون." (بقره/ 61)

و آن زمان را كه گفتید: ای موسی، ما بر یك نوع طعام نتوانیم ساخت از پروردگارت بخواه تا برای ما از آنچه از زمین می روید چون سبزی و خیار و سیر و عدس و پیاز برویاند. موسی گفت: آیا می خواهید آنچه را كه برتر است به آنچه فروتر است بدل كنید؛ به شهری باز گردید كه در آن جا هر چه خواهید به شما دهند. مقرر شد بر آنها خواری و بیچارگی و خشم خدا را بر خود هموار ساختند و این بدان سبب بود كه به آیات خدا كافر شدند و پیامبران را به ناحق كشتند و نافرمانی كردند و تجاوز ورزیدند.

در زبان عربی سیر را ثوم می نامند اما نام قرآنی آن فوم است. به هر حال، بعضی از مفسران قرآن این كلمه را به معنای كلمه عربی حنطه گرفته و آن را گندم ترجمه كرده اند. با وجود این علامه یوسف علی و مولانا عبداللطیف و چندین مترجم دیگر فوم را فقط سیر ترجمه كرده اند. بنابر نقل ابن مسعود تلفظ صحیح قرآنی «فومها» باید «ثومها» باشد. شواهد تاریخی نیز دلالت بر این دارد كه آیه 61 سوره  بقره اشاره به سیر است نه گندم.

نام علمی این گیاه آلیوم ساتیوُم است. مهمترین ماده اصلی سازنده  قسمت پیازی شكل سیر، روغن فرّاری است به میزان 1 تا 3 درصد. این روغن كه بویی بد و طعمی ناخوش دارد شامل موادی به نام دی سولفید پروپیل آلیل و دی سولفید دیالیل می باشد. غیر از این مواد كه بخش اصلی گیاه از آن ساخته شده، غده زیرزمینی سیر شامل مقدار كمی نشاسته، ماده  لعابی، پروتئین و قند است.

خواص دارویی سیر

سیر را به علت خواص دارویی آن همه می شناسند و به علت فراوانی آن كه در دسترس همه قرار دارد آن را به عربی تریاق الفقرا ( پادزهری برای فقیران) می نامند. سیر برای مداوای امراض مختلف و برای معالجه  فشار خون مفید است. گیاهی است گرم، محرك، ضد نفخ، قاعده آور ( برای زنان) ضد درد استخوان، ضد كرم، مقوّی،  و برای درمان تنگی نفس بسیار مؤثر است. سیر برای درمان ناراحتی های روده ای به عنوان ماده ای ضد عفونی كننده به كار می رود. در مورد سل ریوی عصاره  سیر سرفه های شدید را كاهش می دهد. و به عنوان ماده ای خلط آور به كار می رود و برای سرباز كردن دمل نیز مؤثر است. مصرف آن با نمك طعام برای تسكین سردرد و آرامش اعصاب، نفخ معده و روده، هیستری و غیره مفید است. سیر برای درمان گلودرد، فلج، نقرس، سیاتیك و امراض پوستی مؤثر است. مصرف داخلی عصاره  سیر برای درمان ناراحتی گوش و كری مفید است. در صورت دسترسی نداشتن به آنتی بیوتیك های معمولی، عصاره  سیر را برای پیشگیری از عفونت باكتری ها و چركی شدن زخم ها به كار می برند.

صادرات سیر هند هر سال بالغ بر دو كرور روپیه است كه به عربستان، یمن، سومالی، امارات متحده عربی، مالزی، ژاپن و چك واسلواكی صادر می شود.

چند حدیث

1- ابوایوب(ره) نقل كرده: «او ( پیامبر صلی الله علیه و آله) روزی خورشی را كه محتوی سیر بود تناول نفرمود: از او پرسیدم «آیا حرام است.» فرمود: «خیر ولی من بوی آن را دوست ندارم.»

2- ابوسعید(ره) نقل كرده كه پیامبر صلی الله علیه وآله فرمود «كسانی از شما كه آن (سیر خام) را می خورید تا بوی آن برطرف نشده به مسجد نیایید.»

3- علی بن ابی طالب علیه السلام از پیامبر صلی الله علیه وآله نقل كرده كه فرمود خود را با سیر معالجه كنید كه هفتاد مرض را شفا می بخشد.

خوردنی های حرام

 

 

در قسمت قبل پس از مقدمه ای مهم به این سوال رسیدیم که «چه چیزهایی، خوردنشان برای ما حرام است؟» 

باید توجه داشت که پاسخ به این سؤال بر عهده علم «فقه» است و تنها متخصصین این علم شایستگی پاسخ به آن را دارند؛ دیگران هم که تخصصی در این زمینه ندارند ناگزیر باید به کارشناسان این رشته رجوع  کنند.

نکته دیگر اینکه در این نوشته قصد ورود به مباحث عمیق و دقیق و تخصصی فقهی را نداریم؛ بلکه برآنیم تا با مراجعه به قرآن؛ مهم ترین منبع استنباط احکام شرعی، آیاتی را از نظر بگذرانیم که مرتبط با این بحث است و بعد با مراجعه به کتابهای فقهی، گزارشی از احکام نهایی که برگرفته از آیات و روایات است را ارائه نماییم.

خوردنی های حرام در قرآن

در قرآن کریم با ذکر نام برخی خوردنی ها به صراحت از خوردن و آشامیدن آنها نهی کرده است که عبارتند از:

هر آنچه که که خبیث و برای فطرت و طبع سالم انسان تنفرآمیز باشد خوردن و آشامیدنش حرام است.(2)

نوشیدن شراب و هر مایع مست کننده نیز برای انسان حرام است.(3)

آیا خوردنی های حرام منحصر در همین چند مورد است؟

آیات پزشکی قرآن 

قرآن کریم تا کنون همواره منبع الهام‌بخش دانشمندان علوم مختلف در کشف حقایق علمی جهان هستی بوده است. در سالیان اخیر با توسعه روابط علمی و فرهنگی اسلام و غرب، نگاه دینی و قرآنی به علوم روز، یکی از دغدغه‌های عمده متفکران دینی سراسر عالم بوده است؛ چندانکه حجم عظیمی از تحقیقات میان‌رشته ای به حوزه علم و دین اختصاص یافته است. آنچه به تناوب زمان تقدیم خوانندگان گرامی می‌شود، پاره‌ای از پژوهش‌هایی است که به تبیین آیات پزشکی قرآن و بسط رابطه طب و قرآن پرداخته‌اند. اغلب این نوشتارها از کتاب "طب و قرآن" به همت بنیاد پژوهش‌های قرآنی حوزه و دانشگاه اخذ و اقتباس شده است.

 تقدم میوه بر گوشت

خداوند کریم در قرآن مجید، هر بار که از میوه و گوشت به عنوان مواد خوراکی انسان سخن به میان می‌آورد، ابتدا از میوه سخن می‌گوید آنگاه از گوشت. بنا به توصیه‌ی شرع مقدس اسلام، بهتر است میوه را قبل از غذا تناول کرد و این نکته‌ای است که امروزه علم پزشکی به آن پی برده و آن را توصیه می‌کند.

فرمایش پیامبر اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» هم در این زمینه که افطار روزه با خرما برای بدن برکت دارد و ثواب زیادی هم برای آن قائل شده‌اند به همین دلیل است.

خوردن میوه قبل از غذا اثرات بسیار مفیدی برای بدن دارد و خواصّ میوه از قبیل تأثیر ویتامین‌ها و اثرات تصفیه‌ی دستگاه گوارشی و بدن از میکروب‌های زاید و برقراری تعادل فیزیولوژیکی در ترکیبات خون و امثال آن، با معده‌ی خالی بیشتر ظاهر می‌شود تا بعد از غذا و معده‌ی پر.

قرآن مجید در آیات بیست و بیست و یک سوره‌ی مبارکه‌ی «واقعه» می‌فرماید:

(وَ فَاکِهَةٍ مِمّا یَتَخَیَّرونَ* وَ لَحمِ طَیرٍ مِمّا یَشتَهُونَ)؛ یعنی «و میوه‌ی خوش برگزینند و از گوشت مرغان که مایل هستند.»

و همچنین در آیه‌ی بیست و دو سوره‌ی مبارکه‌ی «طور» می‌فرماید: (وَ اَمدَدناهُم بِفاکِهَةٍ وَ لَحمٍ مِمّا یَشتَهونَ)

«یعنی: و بر بهشتیان از هر نوع میوه و گوشت که مایل باشند بیفزاییم.»

در آیات سیزده و چهارده سوره‌ی «نحل» هم به همین شکل، خداوند کریم، میوه را بر گوشت مقدم داشته است.

خوردن میوه قبل از وعده‌های غذا، در برگیرنده‌ی فواید بهداشتی بسیاری است. میوه دارای مواد قندی ساده و سهل‌الهضمی است که به سرعت جذب بدن می‌شود. زیرا امعاء، این مواد قندی ساده را در مدت کوتاهی که از چند دقیقه تجاوز نمی‌کند، جذب می‌نماید و موجب برطرف شدن عوارض گرسنگی و نیاز بدن به مواد قندی می‌شود. در حالی که اگر معده خود را از انواع مختلف مواد غذایی انباشته کند، حداقل سه ساعت طول می‌کشد تا مواد غذایی موجود در غذا، جذب بدن شود. عوارض گرسنگی، نزد این افراد مدت بیشتری طول می‌کشد مواد قندی ساده علاوه بر سهل الهضم بودن، منبع انرژی مناسبی برای تمام سلول‌های بدن هستند و از جمله سلول‌هایی که به سرعت از این مواد قندی استفاده می‌کنند، همین دیواره‌ی امعاء و پرزهای روده‌هاست که پس از دریافت مواد قندی آمادگی پیدا می‌کنند تا وظیفه‌ی خود را در جذب سایر موادّ غذایی مفید، به نحو احسن انجام دهند. به علاوه خداوند کریم در کلّ قرآن، وقتی می‌خواهند نعمت‌های غذایی خود را به رخ مردم کشیده و آن‌ها را متذکّر شوند، بیشتر از میوه‌ها یاد می‌کنند تا از گوشت. و این می‌رساند که میوه‌ها از نظر غذایی در رشد و سلامتی انسان مفیدترند.